در عصرهاي انتظار به حوالي بي كسي قدم بگذار،خيابان غربت را پيدا كن! كنار بيد مجنون خزان زده  و كنار مرداب آرزوها ي  رنگي ام، در كلبه را باز كن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

حرير غمش را كنار بزن،اينك مرا  ميبيني كه غرق در عصاره انتظار پشت  ديوار غمهايم نشسته ام...!

اندکی بوسه: (( اگرچه بین شما تشنه سخن بودم      کسی که حرف دلش را نگفت من بودم ))

دوستم داشته باش که تویی در نگهم،من تو را می جویم،

    با سر انگشت دلم روح پر نقش تو را می پویم،شادم از این پویش،مستم از این خواهش،

 آه...!  اگر پلک زنم نکند محو شوی،

 آه...! اگر پلک زنم نکند پرده ی اشک نقش زیبایت را اندکی تیره کند،

 از رهی می ترسم که تو همراه نباشی با من، از شبی در خوفم که صدایت برود،دور شود از گوشم،

آه.....! آن شب نرسد یا اگر خواست رسد من به آن شب نرسم......

کسی در نظرم نیست،

        مرا یار دگر نیست،

         قدر تو و احساس تو را کس نفهمید،

        دلت از همه رنجید،از آدم و عالم همه جا رنگ و خیالیست،

دلت از همه رنجید، من مثل تو از دست همه رنج کشیدم،

                                      جز غصه ندیدم

           یک جرعه وفا از لب دریا طلبیدم.....لب تشنه دویدم  

           نه تو دیگر هستی ،نه نگاهی که در آن دلخوشی ام سبز شود

           سایه میداند که به دنبال نگاهت همچو ابر سر گردانم،

         هیچ کس گمشده ام را نشناخت.......

         تابش رایحه ای خبر آورد کسی در راه است،چشمی از درد دلم آگاه است.....

     تو مرا می فهمی، من تو را میخواهم، و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است،

      تو مرا میخوانی،

                             من تو را ناب ترین شعر زمان می خوانم،

                              و تو هم میدانی،تا ابد در دل من میمانی........

                    شبی پرسیدمش با بی قراری: به غیر از من کسی را دوست داری؟

                    ز چشمش اشک شد از شرم جاری ، میان گریه هایش گفت : آری....

 برای ابدیت تو را حس کنم و تمام بوسه های عالم را به تو بخشم،کاش قلب کوچکم شکسته  نبود ....،

کاش در کنار گرمای بوسه مرگ را حس  نمی کردیم،تا آن بوسه را به تو بخشم....

کاش این دستان کو چکم توان رسیدن به  دستان پر مهرت را داشت،

            آری عزیزکم،

                         کاش.....

                               کاش............

          گرچه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند              داغ چشمان تو تا روز قیامت با من

         گفت:بکش

         گفتمش راه دگر نیست جز این

                                     گفت:آخرین راه همین است بکش

                                 کشتمش......!!!!

                                واپسین لحظه به من گفت: مرا....؟؟؟؟؟

       گفتمش:پس چه؟

                             زمین خورد و گفت:  کاش این فاصله را........ 

صبح باران بارید،

لکه ابر ما را برد تا رنگین کمان........

لکه ابر سیاه رفت ولی غصه ی تنهایی ماند پس بریزم همه را در سبدی و سبد را بگذارم در آب

شاید آب ببرد      ((غصه ی تنهایی را))

یاد او با من هست...باید از بستر غم بر خیزم و از آن خوشه ی گندم بخورم،بازگردم به زمین

جای من نیست بهشت

حوریان عشق ندانند ،یاد یارم را خوش است

عشق او ، عشق او روح مرا تا به خدا خواهد برد

                                                             تقدیم به تنها عشقم

آتش برق نگاهت دل من آتش زد

و مرا در پس یک بغض غریب،در میان برهوتی تاریک،پشت یک خاطره ی سرد و تهی،

با دلی سنگ رهایم کردی و تو بی آنکه نگاهی بکنی به دل خسته و آزرده ی من،

رفتنت را دیدم،

تا بر آنجا که نگاهم سو  داشت

و تو در آخر این قصه ی تلخ محو شدی،

باورم نیست که دیگر رفتی،

                                 اشک من بدرقه راهت باد....

قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن اعلام کرد٬و سپس محکوم شدم به تنهایی و مرگ ٬

کنار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم و من گفتم :((دوستت دارم))

                                ***********************************

خداحافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ و این یعنی در اندوه تو میمیرم

 در این تنهایی مطلق که میبندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف ناامیدی بر سرم یکریز میبارد

چگونه بگذرم از عشق از دلبستگی هایم؟؟؟

چگونه میروی با اینکه میدانی چه تنهایم؟؟؟

خداحافظ تو ای بانوی شب های غزل خوانی

خداحافظ ...به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ..بدون تو گمان کردی که می  مانم

خداحافظ ...بدون من یقین دارم که می مانی

                      خداحافظ

من که با دریا تلاطم کرده ام ...راه دریا را چرا گم کرده ام؟؟؟؟!!!

قفل غم بر درب سلولم مزن...من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمیگویم که خاموشم مکن...من نمی گویم فراموشم مکن

من نمیگویم که با من یار باش ...من نمیگویم مرا غمخوار باش

من نمیگویم دگر گفتن بس است...گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین شاد باش....دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

                                                                                     منتظر نظرتون هستما.....

                                     یکی با گریه ای مغموم گم شد در این آشفته بازار هیاهو

حقیقت تلخ و نا معلوم گم شد........

دلم تنگ است.......

.دلم میسوزد از باغی که می سوزد...نه دیداری نه بیداری...نه دستی از سر یاری

مرا آشفته میدارد چنین آشفته بازاری.....

تمام عمر بستیم و شکستیم .........بجز بار پریشانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ...نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

عجب آشفته بازاری است دنیا........عجب بیهوده تکراریست دنیا

                                                                          نظر یادتون نره!!!!!!!!

صفا و در آن رود جویباری می رود به نام وفا و همه با هم به آبگیری میریزند به نام

وداع

می رفت و صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان می کردم می گوید:دوستت دارم

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

برگهای آخر تقویم عشق

                      حرفی از یک روز بارانی نداشت

             کاش میشد راه سرد عشق را بی اختیار پیمود و قربانی نداشت

به گریه گفتمش:آری و چه زود گذشت

بهار بود و تو بودی عشق بود و امید

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت